روزها

پنجشنبه, بهمن ۱۵م, ۱۳۸۸

کجا برم که عطر تو، نپیچه توی لحظه​هام … .

آخرین بار، امید بود برایم حرف می​زد از آدم​هایی که دلشان را  جایی، نگاهی - حرفی می​بَرد وُ چیزی را تا آخر دنیا، جا می​گذارند. چیزی جا می​ماند وُ بعدها که می​روند پیِ کار و زندگی​شان … ، یک وقت​هایی که مالِ قدم زدن با کسی​ست، وقتِ فیلم دیدن، قهوه نوشیدن، خوابیدن وُ بیدار شدنِ با کسی​ست، ته دلشان بی​هوا خالی می​شود وُ آن جایِ خالی را با خیالِ چیزی که جا گذاشته​اند پُر می​کنند.
… دنیای​شان را پُر می​کند، به گه می​کشد، دل​تنگی کسی که چیزی را، لحظه​ای، یکِ وقتِ خیلی دوری، جا گذاشته​اند پیشیش، بعد از شنیدش صدایش / بعد از زل زدنِ به چشم​هاش / تویِ گرمی دستش.

۵ نظر
برای کجا برم که عطر تو، نپیچه توی لحظه​هام … .

1. پونه

   در جمعه, بهمن ۱۶م, ۱۳۸۸ در ۱۲:۰۶ ق.ظ:

   بعد از شنیدن صدایش.

2. arezoo rahmani

   در جمعه, بهمن ۱۶م, ۱۳۸۸ در ۹:۵۵ ق.ظ:

   voy ali nagoo ke daghe delomo taze kerdi o zad too khaal :D

3. خشایار

   در شنبه, بهمن ۱۷م, ۱۳۸۸ در ۲:۲۱ ق.ظ:

   به گه می‌کشد یاد همه چیز را به راحتی.

4. امید

   در شنبه, بهمن ۱۷م, ۱۳۸۸ در ۲:۳۱ ب.ظ:

   خَنَک آن قمار بازی که بباخت هرچه بودش / بنماند هیچش الا هوس قمار دیگر
   به نظرم این شعر دو رو داره یا شاید هم سه رو اما نه دو رو بهتره (بستگی به راه هایی که خودت می ذاری پیش پای خودت) بهش فکر کن نهایتش اینکه بازم هیچی !
   وقتی همه چیز رفت یه چیز می مونه که اونم خودتیو نمی تونی ازشفرار کنی خودمونیم گاهی هم این خود موندن لذت بخشه

5. شیما

   در سه شنبه, مرداد ۲۶م, ۱۳۸۹ در ۱۱:۵۳ ب.ظ:

   علـــــــــــــــــــی … ؛

نوشتن نظر